Stazione Centrale
Amsterdam
Het Centraal Station van Amsterdam is een paleis van rode baksteen, tussen 1881 en 1889 op het water gebouwd. Voor wie met de trein aankomt, is het de poort van de stad.
Een station op kunstmatige eilanden
De staat wilde het station voor de oude haven, op kunstmatige eilanden in het IJ. Het stadsbestuur had liever een andere plek: het vond dat het station de schepen in de weg zou zitten. Het draaide pas bij toen er een kanaal naar zee werd gegraven.
Het ontwerp is van Pierre Cuypers, de architect van het Rijksmuseum. Het station ging open op 15 oktober 1889, voor een grote menigte.
Wat je vanaf het plein ziet
De gevel lijkt die van een paleis, met een middendeel tussen twee torens. Cuypers koos Nederlandse materialen: rode baksteen, witte steen voor de randen en blauwe steen voor treden en sokkels.
Zoek de stenen reliëfs boven de ramen en de kleine ijzeren hekjes op de daken. Het zijn piepkleine details op een enorm gebouw.
De poort van de stad
Voor wie met de trein komt, is dit de poort van Amsterdam. Ervoor liggen het Damrak en de grachten van het centrum. Achter het station, aan het IJ, vertrekken de gratis veerponten naar de overkant.
De staat wilde er een etalage van zijn spoorwegen van maken. Daarom is het binnen en buiten zo rijk versierd.
