Elena en de bemanning stappen door de deur van het Stads- en Diocesaan Museum van Tropea, op een steenworp van de Kathedraal, waar de gewijde kunst van het bisdom eeuwen van devotie verzamelt. De zalen bewaren oude schilderijen, gedreven zilver, kelken, monstransen, processiekruisen en in goud geborduurde gewaden, voorwerpen die de gelovigen ooit in processie door de steegjes van de oude stad droegen. Terwijl Elena een vitrine bestudeert, blijft haar vinger op een detail rusten: in een schilderij, naast een heilige, glanst de vorm van een zilveren lamp met een gebogen handvat, identiek aan die haar grootvader in zijn dagboek tekende. Voor Elena is het geen fantasie meer: in haar verhaal heeft de Zilveren Lantaarn zelfs in de kunst van de stad een spoor nagelaten. Vittorio Golfhand, zo zegt men, ontstak haar op de rots om de vissers door de storm te leiden, en iemand wilde haar bewaren tussen de gewijde werken. De legende krijgt vorm, en daarmee het idee waar te zoeken: "waar de zee de kerk kust". Het museum, naast de Dom, vraagt een symbolische toegang van ongeveer vijf euro, maar voor de bemanning is het elke munt waard: elk weerspiegeld zilver is een aanwijzing. Elena tekent de vorm over in haar notitieboek, met bonzend hart, en begrijpt dat het werk van haar grootvader geen droom was, maar een half achtergelaten kaart.
