Eindelijk, matroos, je voeten staan in het zand! Het Rotonda-strand is een van de geliefdste van Tropea: een halve maan van helder, bijna wit zand aan de voet van de machtige rots waarop de oude stad troont, omspoeld door zee zo helder dat je je schaduw op de bodem ziet dansen. Kijk naar rechts en je herkent het meteen: het Heiligdom van Santa Maria dell'Isola, vastgeklampt aan zijn rotseiland, waakt over de baai als een stenen schildwacht. Juist die kerk, zwevend tussen hemel en zee, is de plek die de legende "waar de zee de kerk kust" noemt. Draai je nu naar links: daar opent de kust zich in kleine zeegrotten, door de golven over eeuwen uitgesleten, koel en schaduwrijk, perfect om een geheim te verbergen. Elena schuift er een bevende hand in en vindt de laatste bladzijde van grootvaders dagboek, vochtig van het zout maar nog leesbaar: de Zilveren Lantaarn neem je niet, je ontsteekt hem opnieuw. Een echt ontdekkersweetje: de vissers vertelden dat op sommige zomeravonden, wanneer de zon precies achter het eilandje zakt, het licht op het water terugkaatst alsof iemand daarboven werkelijk een vlam had aangewakkerd. Het strand bereik je via de trappen die vanaf de oude stad afdalen; het beste moment is de vroege ochtend of het gouden uur van de zonsondergang, wanneer de drukte afneemt en de zee een spiegel wordt. Vul je ogen: alleen de laatste stap rest nog.
